دوشنبه ٢٥ تير ١٣٩٧ صفحه اصلی|آرشیو اخبار|مقالات پژوھشی|فارسي|اردو
 
صفحه اصلی|مقالات پژوھشی|صفحه اصلی|ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|سوالات متداول|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت
Title
iran
برج آزادی
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
 
متن تصویر:
[عضویت]
NewsletterSignup
نام :   
ایمیل :   

 

 خانه فرهنگ سرکنسولگری جمهوری اسلامی ایران – لاهور
1396

كويته در يك نگاه

 

مركز شهرستان: کویته تاريخ تأسيس: 1 آوریل 1883 مساحت: 2653 كيلومترمربع

 

                   سـرشمـاري 1981         1995 (برآورد)

جمعيت:            ــــــــــــــــ = مجموع

                مرد               زن

                  213044   +  168522 = 381566 نفر           676941 نفر

 

نسبت جنسيت مرد/ زن:     26/1

 

تراكم جمعيت در هر كيلو متر مربع: 144                 255

 

تعداد رأی دهندگان: (1996) (مرد) 186633،           (زن) 137294،   جمع = 323927

 

گروههای عمدة نژادی:   پشتون، بلوچ، براهوی، هزاره و پنجابی

 

زبانهای عمده:    پشتو، بلوچی، اردو، براهوی و فارسی

 

آب و هوا:        خشک با تابستانهای گرم و زمستانهای سرد

 

محصولات كشاورزي (1995-1994):

نام محصول

مساحت (هکتار)

متوسط تولید (تن)

گندم

3500

189/2

زیره سبز / سفید

210

605/0

ميوه ها

5696

404/13

سبزيجات

1598

736/13

علوفه

401

927/48

جو

190

789/1

سیب زمینی

73

068/15

پیاز

421

052/18

خربزه

623

116/16

دامداري (1996):

ارقام برآورد شده

تعداد

گاو

7307

گوسفند/ بز

87872

حيوانات باربر

2573

شتر

607

واحدهاي دامداري

53245

ظرفيت چراگاهي

73/0

 

اقتصاد:  چند جانبه، مختلط (بازرگانی، صنعت خدمات و کشاورزی)

 

معادن مهم:   ذغال سنگ، سنگ آهک و سنگ‌های ساختمانی

 

مناطق مهم:   دانشکده ‌افسری، دریاچه ‌هنه، پارک‌ عسکری، خیابان ‌زرغون، ساختمان مجلس ایالتی، دبیرخانه مردمی و دانشگاه بلوچستان

 

امكانات آموزشي (1996):

نوع مؤسسه

پسرانه

دخترانه

مختلط

ابتدايي

266

129

72

متوسطه

29

22

26

دبيرستان

28

22

28

دانشكده

3

4

-

مدرسه فنی

1

-

-

دانشگاه

-

-

1

 

                                                 نسبت مرد   نسبت زن

نسبت شاگرد / استاد (مرد / زن)          18:1      93:1

 

آبرسانى: مهمترين منابع آب نوشيدنى چشمه‏ها، چاهها، چاههاى عميق، شبكه لوله كشى پمپهاى دستى مى‏باشد. شبكه آبرسانى 75% از مناطق مسكونى را تحت پوشش قرار مى‏دهد.

 

منابع انرژى: گاز، برق و نفت سفيد

 

صنايع عمده:  قالى، كوره‏هاى آجرپزى، كفش، مهندسى، كارخانه يخ سازى، صنعت صابون، سيلوهاى آرد، قنادى و شيرينى پزى، چاپخانه‏هاى مطبوعاتى وغيره

ارتباطات (1996):

جاده شوسه

3/219 کیلومتر

جاده فرعی

8/432 كيلومتر

راه آهن

0/45 كيلومتر

فرودگاه

1 كيلومتر

 

امكانات بهداشتى (1996):

نوع مؤسسه

تعداد

بیمارستان

5

مرکز بهداشت روستایی

1

داروخانه عمومی

11

واحدهای بهداشتی بنیادی

28

مراکز بهداشتی مادر/ کودک

13

مطب های شخصی

نا معين

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

كويته

 

نام "كويته" از واژه پشتوى "كوته" به معناى دژ و قلعه گرفته شده است. در ابتدا اين منطقه محدود به ديوارهاى دژ "آميرى" بود كه اكنون جاى خود را به زرادخانه داده است.

كويته از شمال با پشين، از شرق به زيارت، از جنوب با مستونگ همسايه مى‏باشد.

تا اواسط قرن هيجدهم ميلادى، تاريخ كويته با قندهار به هم گره خورده بود. در قرن يازدهم ميلادى اين‏سرزمين‏جزئى از امپراطورى باكتريا (باختر) به شمار مى‏رفت و بعد از آن تا قرن سيزدهم تحت تسلط و حكمرانى اميرسبكتگين و محمود غزنوى قرار داشت. در سال 1470 ميلادى سلطنت قندهار توسط "امير تيمور" پايه‌گذاري گرديد. در فاصلة سالهاي 1530 تا 1545 قندهار، منطقة تحت سلطنت "ميرزا كامران" برادر حكمران مغول بود. در سال 1622 اين سرزمين تحت سيطرة سلسلة صفويه درآمد و تا سال 1709 به همان وضعيت باقيماند. متعاقباً غلجايي‌هاي پشتون بر سر قدرت آمدن و كنترل و حكومت منطقه را به دست‌گرفتند؛ به همين علّت كويته به نادر شاه وا گذار گرديد؛ مدتي بعد احمد شاه ابدالي كويته را    به عنوان هديه به خان قلات بخشيد.

استعمار انگليس در خلال جنگ اول افغان انگليس كويته را به تصرف خود در آورد. فقط بعد از سه ‏سال از آن تاريخ يعنى در سال 1842 كويته دوباره تحت تسلط و حكمرانى خان قلات درآمد و با توجه به اهميت سوق‏الجيشى آن بارديگر در سال 1876 توسط "سر رابرت سنديان" به اشغال بريتانيا درآمد.

در 26 مى1876 معاهده گندمك بين امير يعقوب خان امير افغانستان و بريتانيا به امضا رسيد و با امضاى آن، خصومت و تنشى كه محصول دو جنگ افغان و انگليس بود، خاتمه يافت.

در سال 1883 كويته به صورت يك بخش انتظامى مستقل، بنام بخش كويته - پشين تبديل گرديد. با توجه به اهميت استراتژيك آن، دولت بريتانيا كويته را به يك پايگاه نظامى در آورد، بدين منظور با ايجاد شبكه راه آهن و جاده شوسه، كويته را به افغانستان و ايران متصل نمود. اين وضعيت تا تجزيه شبه قاره هند به دوكشور پاكستان و هندوستان در سال 1947 ادامه داشت.

بر اساس نظام متمركز فرماندهى كه از سال 1955 تا 1970 بر پاكستان حاكم بود، كويته و قلات در بلوچستان تنها بخشهاى انتظامى رسمى ايالت به شمار مى‏رفتند و بعد از تصويب قانون فدراليسم، كويته    به عنوان پايتخت ايالت‏بلوچستان مطرح گرديد. تاسال 1975 كويته و پشين به عنوان يك بخش به حساب مى‏آمدند؛ اما از آن پس، منطقه‏پشين به عنوان يك بخش ادارى - انتظامى مستقل، از كويته جدا گرديد.

درباره منشا و حيات انسانها در كويته معلومات بسيار اندكى در دست مى‏باشد، اما اين نكته واضح و روشن است كه افغانها و براهوى‏ها؛ مهاجران جديد به اين سرزمين بوده‏اند. پشتونها از محل اصلى سكونت خويش در كوههاى تخت‏سليمان مهاجرت كرده و از سمت شمال غربى، وارد اين سرزمين شدند و قبيله كاسى يكى از قبايل‏افغانى (پشتون) در حدود هشت قرن پيش، از مأمن اصلى خويش در تخت سليمان، به اين منطقه وارد شدند. آنها براى نخستين‏بار در روستاى «سَمَلى» در نزديكى كويته سكنى گزيدند.

براهوى‏ها به عنوان بخشى كه از حكمران و سلطنت قلات جدا شده‏اند در حدود قرن هيجده ميلادى به طرف اين منطقه روى آوردند.

در گذر زمان و بعد از مدت كوتاهى كويته مبدّل به يك منطقه مسكونى خوش آب و هوا گرديد و حكومت بريتانيا نيزبراى پاكيزگى اين شهر اهميت ويژه‏اى قايل بود. روز 31 مى‏سال 1935 ميلادى يك روز سياه در تاريخ كويته به‏شمارمى‏رود، زيرا زلزله شديدى، اكثر مناطق كويته به جز بخش عمده منطقه نظامى را با خاك يكسان نمود.

بازسازى دوباره كويته به زودى پس از وقوع زلزله آغاز شد و تا سال 1947 كويته، منطقه مسكونى كوچكى‏بيش‏نبود و بيشترمردم، آن را به عنوان لندن كوچك مى‏شناختند؛ اما هجوم جمعيت مهاجر شهرى - روستايى، آهنگ‏رشدجمعيت در اين شهر را به شدت بالا برد و روى آورى جمعيت شهرى هندوهاى مهاجر بر ميزان‏جمعيت‏افزود و به ويژه هجرت افغانهاى مهاجر در دهه 1980 ميلادى ميزان جمعيت در كويته را به حد بالايى‏افزايش داد. مناطق و مجتمع‏هاى مسكونى معروفى كه امروزه در اين شهر وجود دارند عبارتند از: شهرك‏ستيلايت، شهرك جناح، شهرك سمنگلى، شهرك مُدل و شهرك شهباز.

در مناطق مسكونى بدون نظارت شهردارى نيز رشد جمعيت افزايش چشمگيرى داشته و امروزه اين روند باعث‏تبديل شدن كويته به يك شهر داراى جمعيت بيش از ظرفيت متعارف گرديده است.

در بخش كويته تپه‏ها و كاريزهاى قديمى چندى وجود دارد. مهمترين ناحيه باستانشناسى كويته تپه "كويته ميرى" مى‏باشد كه طول آن 183، عرض آن 122 و ارتفاع آن 2404 متر است. اكنون از اين منطقه به عنوان يك زرادخانه استفاده مى‏شود. يك تپه باستانشناسى قابل توجه ديگر تپه‏اى است كه در بين كيتر و كچلاك واقع مى‏باشد و موسوم به "كاسينا دوزخ" (دوزخ كاسى‏ها) است.

همچنين ناحيه‏هاى باستانشناسى ديگرى نظير تورغند (تپه سياه) در نزديكى بليلى ؛ تور واسى در بين پنجپايى و محمد خيل نيز در اين بخش وجود دارند و كاريزهاى باستان‏شناسى در كرانى، سرياب و كيچى بيك نيز از مناطق مهم ديگر كويته به شمار مى‏روند.


 Cultural Center Consulate General of The Islamic Republic of Iran
 4-Main Gulbarg Road - Lahore - Pakistan
Tel: +92-42-99263358-60 Fax: +92-42-35711486 E-mail: Lahore.icro.ir@Gmail.com Web: http://Lahore.icro.ir


جستجو
جستجوی پیشرفته جستجوی وب
banners
فارسی داخلہ 2018

اسلامک سکولز

معرفی سعدی آموزش

یازدھمین جشنوارہ رسانہ ھای دیجیتال

جایزه جهانی اربعین

اسلام کمیکز

فراخوان اعظای نشان سعدی و اقبال

ھمائش حلال

مذہبی تعلم مصطفیٰ یونیورسٹی

داخلہ دانشگاہ یزد

دانشگاہ تہران

دانشگاہ الزھرا (س)

کتابخانہ دیجیتال سازمان

نامہ رہبر معظم بہ نوجوانان غربی

اوقات شرعی

سایت رایزنی فرہنگی

Ashnayi ba lahore

darbarha

majala 23,1391

libraries

kfpics

live ziaraat

Imam Khumeini

dafter Khamnaee

akhbaraat

farsi link

تبریز 2018
vote
نظرسنجي غير فعال مي باشد
UsersStats
Visitorsofpage: 365
Visitorsofday : 152
Visitorsofpage : 1598763
Onlinevisitors : 5
PageLoad : 1.5468

مقالات پژوھشی|صفحه اصلی|ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|سوالات متداول|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت