جمعه ٢٩ تير ١٣٩٧ صفحه اصلی|آرشیو اخبار|مقالات پژوھشی|فارسي|اردو
 
صفحه اصلی|مقالات پژوھشی|صفحه اصلی|ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|سوالات متداول|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت
Title
iran
خانه فرهنگ لاهور
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
 
متن تصویر:
[عضویت]
NewsletterSignup
نام :   
ایمیل :   






خانه فرهنگ سرکنسولگری جمهوری اسلامی ایران – لاهور
1396


پشين در يك نگاه

 

مركز شهرستان:پشین تاريخ تأسيس: 18/01/1975 میلادی مساحت:5850 كيلومترمربع

 

                   سـرشمـاري 1981         1995 (برآورد)

جمعيت:            ــــــــــــــــ = مجموع

                مرد               زن

                    102441 + 99815          = 202256 نفر   312227 نفر

 

نسبت جنسيت مرد/ زن:     02/1

 

تراكم جمعيت در هر كيلومتر مربع57/34                      

 

تعداد رأی دهندگان: (1997) مرد (87282)        زن (89373)    جمع=   176655

 

گروههای عمدة نژادی:   پشتون

 

زبانهای عمده:    پشتو

 

آب و هوا:        سرد و خشک

 

محصولات كشاورزي (1995-1994):

نام محصول

مساحت زیر کشت(هکتار)

متوسط برداشت محصول (تن/ هکتار)

گندم

22200

109/2

زیره

1190

655/0

ميوه جات

15924

174/10

سیب زمینی

1497

317/18

علوفه

1060

277/35

جو

1750

686/1

سبزیجات

2252

950/14

پیاز

289

588/20

تنباکو

1670

677/1

خربزه

3875

134/18

دامدارى (1996):

نوع دام

تعداد

گاو

202611

گوسفند/ بز

440637

حيوانات باربر

5232

شتر

305

واحدهاي دامداري

245016

ظرفيت چراگاهي

08/0

 

اقتصاد:    باغداری، دامداری و تجارت

 

معادن مهم:       کرومیت، فلورایت، گرانیت

 

مناطق مهم:       پشین، خازوزی، بند خوشدل خان

 

امكانات آموزشى (1995):

نوع مؤسسه

پسرانه

دخترانه

مسجد

109

-

ابتدایی

301

86

راهنمایی

42

4

دبیرستان

20

3

دانشکده

2

2

مدرسه فنی

2

1

 

                         مرد              زن

نسبت شاگرد / استاد (1995): 23              31

 

امكانات بهداشتى (1995):

نوع مؤسسه

تعداد

بیمارستان

1

مرکز بهداشت (عمومی)

15

مرکز بهداشت (روستایي)

4

مرکز بهداشت بنیادی

26

مرکز بهداشت مادر و کودک

4

مطب شخصی

98

آبرسانى:  شبكه‏هاى آبرسانى اداره "مهندسى بهداشت عمومى" نيازهاى آب آشاميدنى حدود 50% از مردم منطقه را مرتفع مى‏سازد.

 

منابع انرژى:  برق، گاز، سوخت چوب، نفت سفيد

 

صنايع عمده:     سيلوهاى آرد، سيلوهاى ناس، كارخانه يخ، كارخانه توليد تيرهاى سيمانى

 

ارتباطات:

جاده شوسه

200 کیلومتر

جاده فرعی

1375 كيلومتر

راه آهن

42 كيلومتر

فرودگاه

ندارد

 

 

پشين

 

    شهرستان پشين جزئى از بخش كويته - پشين بود كه در سال 1975 میلادی از آن به دلايل انتظامى جدا گرديد و به يك شهرستان مستقل تبديل شد و نام خود را از مكان و محدوده جغرافيايى خويش برگرفت. واژه پشين شكل پيشرفته"پوشنگ" است كه معرب آن "فوشنگ" مى‏باشد. شايد اين واژه نام يكى از فرزندان افراسياب را در ذهنها تداعى نمايد. به هرحال در كليه مكاتبات و اسناد رسمى حكمرانان افغان از اين منطقه به نام "فوشنگ" ياد شده ‏است.

 

تاريخ پيش از استعمار:

تا اواسط قرن هيجدهم ميلادى كه كويته به تصرف روستائيان براهوى در آمد، پشين زير مجموعه‏اى از تاريخ ‏قندهار به شمار مى‏رفت. براى نخستين بار در كتاب اوستا از پشين به عنوان "پشينورها"، منطقه‏اى مرتفع با بيابانهاى ‏باير نام برده شده است.

درباره پيشينة تاريخى پشين تا قبل از قرن سيزدهم ميلادى اطلاعات ناچيزى در دست است. درسال1221ميلادى قندهار ومناطق اطراف آن، به تصرف مغولها در آمد. در نيمه اول قرن پانزدهم ميلادى، پشين تحت ‏تسلط حكمراني جانشينان "تيمور" قرار گرفت و در ابتداي قرن بود كه "قبيلة ترين" (يكي از قبايل پشتون) از مأمن اصلي خويش در تخت سليمان به پشين مهاجرت نمودند. در فاصلة سالهاي 1530 تا 1545 میلادی قندهار و نواحي اطراف آن تحت پادشاهي و حكمراني كامران ميرزا برادر همايون امپراطور مغول قرار داشت. بعد از مرگ وي در سال 1556 میلادی قندهار و مناطق اطراف آن مجدداً از حكومت صفويان تبعيت و پيروي نموده و اين وضعيت تا سال 1595 كه قندهار دوباره جزيي از سلطنت مغولها شد، ادامه داشت. در كتاب آئين اكبري نيز آمده كه: شال (كويته فعلى) و پوشنگ‏ جزئى از ناحيه شرقى قندهار محسوب مى‏شد. درسال 1622 میلادی  قندهار دوباره به انقياد و فرمانبردارى شاهان ‏صفوى ‏درآمد و به ‏جز يك دورة كوتاه تا مدتها، جزئى از قلمرو سلطنت فارسها به شمار مى‏رفت، زيرا شاه‏ عباس‏صفوى در سال 1622 میلادی، حاكميت ايران براين سرزمين را، تثبيت نموده، حكمرانى پشين و مناطق اطراف آن را به شيرخان، يكى از سران قبيله "ترين" واگذار كرد.

سالهاى آخر قرن 17 ميلادى شاهد بروز و ظهور قدرت براهويها در اين منطقه بود و احتمالاً در همين سالها كويته و پشين تحت تاخت و تاز براهويها قرار گرفت و نهايتاً كويته - پشين در زمان ميراحمد كه سلطنتش 30 سال به‏طول ‏انجاميد، به تصرف براهويها درآمد. (از سال 1666 تا 1696)

ميرويس غلجايى در سال 1709 میلادی دوباره پشين را از حاكميت براهويهاى خارج نمود و عجيب آنكه اين شاهكار، با تاريخ براهوى پشين كه مى‏گويد: پشين در حدود سال 1725 میلادی طى زد و خوردى كه بين ميرعبدالله و غلجايى‏ها در نزديك قندهار صورت گرفت، ضميمه كويته گرديد، منافات دارد.

به هرحال در سال 1733 میلادی شاه حسين غلجايى جنبش جديدى را عليه براهويها آغاز نموده و حصار و دژ پشين را تخريب و خود در اين شهر پادگان نظامى جديدى بنا كرد و متعاقباً با تصرف ده غزه‏بند كويته را نيز به آسانى فتح نمود. شاه‏حسين، قلمرو فرمانروايى خويش را با پيشروى به سوى مستونگ گسترش داده، براهويها را وادار به تسليم و پذيرش شكست نمود. كويته بعد از آن تاريخ بخشى از قندهار گرديد و همزمان با فرمانروايى نادرشاه افشار در ايران، جزو قلمرو وى قرار گرفت. نهايتاً گفته مى‏شود كه احمد شاه درانى حكمرانى پشين را به براهويها واگذار نمود و اين امر به دليل حمايت و پشتيبانى جوانمردانه نصيرخان از احمدشاه درانى در جنگ وى با ايرانيها، در شرق ايران، در سال 1751 میلادی، صورت گرفت. البته حاكميت دُرّانيها براين سرزمين بعدها همچنان ادامه يافت و بنا به قولى احمدشاه درانى اين سرزمين را با شرط پرداخت و ارائه خدمات نظامى از جانب براهويها به پكرخان باديزيى واگذار نمود و نهايتاً فرمانروايى اين منطقه از درانيها به قبيله باركزيى منتقل شد.

در طول جنگ اول افغان و انگليس، كويته در سال 1839 میلادی به تصرف بريتانيا درآمد و سپس بعد از عقب نشينى انگليس در سال 1842 میلادی كويته دوباره به دست افغانها افتاد. مرحله اوّل جنگ افغان و انگليس با امضاى موافقتنامه‏اى درماه مى 1879 میلادی كه پشين و ملحقات آن را به بريتانيا واگذار مى‏نمود، پايان يافت و آخرالامر در سال 1882 میلادی فرمان‏نهايى، مبنى بر، الحاق پشين و جزئى از شورا رود به متصرفات و مستعمرات انگليس صادرشد.

هنگامى كه كويته در آوريل 1883 میلادی به عنوان بخشى از مستعمرات بريتانيا تثبيت شد، پشين نيز جزئى از بخش انتظامى‏كويته به فرماندارى سر اچ، اس، بارنيس گرديد.

قبل از اشغال پشين در سال 1878 میلادی و متعاقباً الحاق آن در سال 1879 میلادی به كويته، اين سرزمين همواره بخشى از قندهار به شمار مى‏رفت. در تاريخ اين سرزمين قبيله باديزيى همواره نقش مهمى به عنوان حكمرانان اين منطقه ايفا نمودند. قبل از حاكميت انگليس و تا سال 1883 میلادی اين ناحيه توسط حكمران عمومى اداره مى‏شد و از سال 1883 میلادی به بعد هنگامى‏كه پشين جزئى از كويته و شورا رود شد، عامل سياسى انگليس به نام معاون فرماندار، اداره اين ناحيه را به‏دست‏گرفت. اين وضعيت تا سال 1947 میلادی كه شبه قاره هند تجزيه گرديد، ادامه داشت و تا سال 1975 میلادی كويته و پشين يك‏واحد انتظامى به‏شمار مى‏رفتند. در سال 1975 میلادی پشين از كويته جدا گرديده و به عنوان يك بخش جداگانه به صحنه‏آمد. در سال 1993 میلادی شهرستان پشين به دوشهرستان قلعه عبدالله و پشين تبديل گرديد و اكنون سه شهرستان‏مستقل كويته، پشين وقلعه‏عبدالله كه زمانى به عنوان يك بخش كويته - پشين به شمار مى‏رفتند، در نقشه‏جغرافيايى ايالت بلوچستان وجود دارند.

 

 


Cultural Center Consulate General of The Islamic Republic of Iran
 4-Main Gulbarg Road - Lahore - Pakistan
Tel: +92-42-99263358-60 Fax: +92-42-35711486 E-mail: Lahore.icro.ir@Gmail.com Web: http://Lahore.icro.ir

جستجو
جستجوی پیشرفته جستجوی وب
banners
فارسی داخلہ 2018

اسلامک سکولز

معرفی سعدی آموزش

یازدھمین جشنوارہ رسانہ ھای دیجیتال

جایزه جهانی اربعین

اسلام کمیکز

فراخوان اعظای نشان سعدی و اقبال

ھمائش حلال

مذہبی تعلم مصطفیٰ یونیورسٹی

داخلہ دانشگاہ یزد

دانشگاہ تہران

دانشگاہ الزھرا (س)

کتابخانہ دیجیتال سازمان

نامہ رہبر معظم بہ نوجوانان غربی

اوقات شرعی

سایت رایزنی فرہنگی

Ashnayi ba lahore

darbarha

majala 23,1391

libraries

kfpics

live ziaraat

Imam Khumeini

dafter Khamnaee

akhbaraat

farsi link

تبریز 2018
vote
نظرسنجي غير فعال مي باشد
UsersStats
Visitorsofpage: 384
Visitorsofday : 59
Visitorsofpage : 1600209
Onlinevisitors : 3
PageLoad : 3.0625

مقالات پژوھشی|صفحه اصلی|ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|سوالات متداول|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت