دوشنبه ٢٥ تير ١٣٩٧ صفحه اصلی|آرشیو اخبار|مقالات پژوھشی|فارسي|اردو
 
صفحه اصلی|مقالات پژوھشی|صفحه اصلی|ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|سوالات متداول|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت
Title
iran
خانه فرهنگ لاهور
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
 
متن تصویر:
[عضویت]
NewsletterSignup
نام :   
ایمیل :   

خانه فرهنگ سرکنسولگری جمهوری اسلامی ایران – لاهور
1396

 

لسبيله در يك نگاه

 

مركز شهرستان: اوتهل تاريخ تأسيس: 30 ژوئن1954م مساحت:12574كيلومترمربع

 

                   سـرشمـاري 1981         1995 (برآورد)

جمعيت:            ــــــــــــــــ =  مجموع

                مرد               زن

                    100339 + 87800         =  138139 نفر  367566 نفر

 

نسبت جنسيت مرد/ زن:     14/1

 

تراكم جمعيت در هركيلومترمربع:    15                  2/29

 

تعداد رأی دهندگان: (1993) (مرد) 66380        (زن)  57246   جمع = 123626

 

تعداد رأی دهندگان: (1997) (مرد) 73423        (زن)  62147   جمع= 135570

 

گروههای عمدة نژادی:   بلوچ، براهوی، مید، خوجه، جاموت، رانیهاس، شیخ

 

زبانهای عمده:    سندی 65 %، بلوچی21 %، براهوی9%، اردو2%، سایرزبانها 12 %

 

آب و هوا:        معتدل و نمناک، هوای نسبتاً خوب و ماه های می و ژوئن گرمترین ماههای سال می باشند.

 

محصولات عمدة كشاورزي (1995-1994):

نوع محصول

مساحت زیر کشت

میزان محصول

گندم

3700

2/2

میوه جات

2252

8/15

سبزیجات

1071

6/6

علوفه جات

2529

0/12

ارزن هندي

7720

8/0

سایر

7096

9/2

دامدارى (1996):

نوع دام

تعداد

گاو

61737

گوسفند و بز

549417

حیوانات باربر

19214

شتر

17704

گاومیش

1466

واحدهای دامداری

347831

ظرفیت چراگاهی

34/0

 

اقتصاد:  كشاورزى، ماهيگيرى، دامدارى، تجارت و صنعت، بخش‏هاى عمدة فعاليتهاى اقتصادى مى‏باشد كه با فعاليتهاى معدنى، حمل و نقل و بخشهاى غير رسمى همراه است.

 

ميزان اشتغال در هربخش:

         2/76% مردم به كشاورزى، نگهدارى حيوانات و ماهيگيرى اشتغال دارند و

         8/23% آنان به ساير امور مشغول مى‏باشند.

 

معادن مهم:   سنگ رُستى، سياه سنگ، گِل اخراى، منيزيوم، سنگ مرمر، سنگ آهك و سنگ ساختمان

 

جاهاى مهم:   آرامگاه ژنرال محمد بن هارون، روبرت سنديمن و مسجدجامع، غارها درچشمه كومب شيرين و ماى گودرانى، آرامگاه شاه بلاول، آرامگاه شيرين و فرهاد، مقبره لاهوتى لامكان و سّسى وارو، چودو (چشمه‏سسّى)

 

امكانات آموزشى(1996):

نوع مؤسسه

پسرانه

دخترانه

مسجد

0

0

مدرسة ابتدایی

354

61

مدرسة متوسط

31

1

دبیرستان

12

3

دانشکده

1

1

مرکز آموزش حرفه ای

0

0

 

امكانات بهداشتى(1995):

نوع مؤسسه

تعداد

بیمارستان

2

مرکز بهداشت عمومی

22

مرکز بهداشت روستایي

4

مرکز بهداشت بنیادی

45

مراکز بهداشتی مادر و کودک

6

مطب های شخصی

21

 

تعداد بيماران مراجعه كننده درسال: 13600

 

حد متوسط هزينة درمان هر بيمار:     49/24 روپيه در سال

 

آبرسانى:    منابع اصلى آب آشاميدنى، چاه‏ها، كانال، پمپهاى دستى و غيره مى‏باشند. چاهها 1/54%، كانال‏ها 1/19% و پمپهاى دستى 8/1% را تأمين مى‏نمايند.

 

منابع انرژى: 95% جمعيت از چوب و سرگين حيوانات به عنوان مواد سوخت و 5% جمعيت از كپسولهاى گاز به منظور پخت و پز استفاده مى‏كنند. 35% مردم جهت تأمين روشنايى از برق و 65% نيز از نفت سفيد استفاده مى‏نمايند.

 

صنايع عمده:  صنايع عمده در منطقه حب بوده و نيز مركز تجارى، صنعتى نخ ريسى داير مى‏باشند. صنايع عمده شامل پارچه بافى، پلاستيك سازى مواد شيميايى - محافظت غذا، مهندسى كاغذسازى ، تبديل كاغذ و غيره مى‏باشد كه مجموعاً تعداد آنها به 122 واحد مى‏رسد.

 

ارتباطات:

جادة شوسه

322  کیلومتر

جادة خاکی

1095 كيلومتر

راه آهن

0

فرودگاه

0

 


لسبيله

 

لسبيله به عنوان يك شهرستان ،در سى ام ماه ژوئن 1954 به رسميت شناخته شد. در ماه اكتبر 1955 مسئله وحدت و يكى شدن ايالت پنجاب، سرحد، سند و بلوچستان به اجرا در آمد. اتحاديه ملتهاى بلوچستان در بخش قلات متشكل گرديد، اما در دسامبر 1960 لسبيله به صورت شهرستان مجزايى درآمده و به عنوان قسمتى از بخش كراچى قرار داده شد و بعداً به بخش قلات ايالت بلوچستان انتقال يافت.

نام شهرستان "لسبيله " از دو كلمه "لاس"به معنى قسمت هموار و وسيع‏تر منطقه و "بيله" به معنى شهرك عمده و اصلى شهرستان گرفته شده است. اوتهل مركز اين شهرستان مى‏باشد.

اين شهرستان در برگيرنده نُه دهستان به نامهاى بيله، اوتهل، حب، لخرا، سوميانى، دُريجى، ليرى، گدانى و كونه‏جى مى‏باشد و همچنين لسبيله 27 دهستان و 293 روستا را در خود جاى داده است.

از مراحل اوليه تا زمان به قدرت رسيدن خاندان اليانى از قبيله جاموت در اواسط قرن هيجدهم، حقايق اندكى در خصوص تاريخ لسبيله بدست آمده است.

اسكندر بزرگ درمسير بازگشت خود از هند، از لسبيله گذشت و بر مبناى دلايلى كه در مورد مسير سپاه اسكندر توسط آقاى توماس هولايج بيان گرديده، ايشان در اول سپتامبر 326 قبل از ميلاد از منطقه پتيله از توابع ايالت سند عبور كرده است. پس از درگذشت اسكندر، يكى از فرماندهان وى بنام سيليوكاس نيكاتور حاكم مناطق مركزى و غربى آسيا گرديد. شبه قاره و لسبيله احتمالاً در قلمرو حكومت ايشان قرار داشته است. بعد از آن تاريخ براى قرنهاى متمادى، هيچ مطلب ديگرى نمى‏توان در مورد تاريخ لسبيله ترسيم نمود.

در قرن هفتم، حاكم آرمان بيل (كه به اعتقاد عموم همان، دليل شهرت كنونى بيله مى‏باشد) يك بودايى سومانى بود و پادشاه بعدى، "راى ساحيراس"، ايشان را به علت وفادارى و فداكارى‏اش ترفيع داد. چاچ، تخت سلطنت سلسله "راى" از سند را غصب و در سال 636 همراه با نظاميان تحت امرش به طرف بيله حركت نمود. چاچ در منطقه بيله با استقبال گرم مردم روبرو گرديد و اين وفادارى، وى را سخت تحت تأثير قرار داد. سپس ايشان به جانب غرب مكران حركت نمود.

اين شهرستان در مسير محمد بن قاسم كه در سال 712 ميلادى به مكران وارد شد، قرار دارد. محمدبن قاسم در مسير خود به جانب سند، همراه با استاندار مكران، محمدهارون، به سوى بيله حركت نمود. محمد هارون در منطقه بيله وفات نمود و آرامگاه ايشان هم اكنون در همان محل وجود دارد، قدرت عربها تا پايان قرن دهم ادامه ‏يافت.

پس از آن چنين به نظر مى‏رسد كه اين شهرستان تحت نفوذ و سيطره سومراس و سمّاس، يعنى كسى كه پس از افول و سقوط خلفاى عباسى، ادعاى استقلال نمود، درآمد. سومراس موقعيّت خوبى را در اواسط قرن يازدهم كسب نمود و سرانجام به وسيله سمّاس تحت رهبرى جام عمر در سال 1333 سرنگون گرديد. سماس‏ها تا سال 1523 سلطنت كردند و سپس به وسيله شاه حسين ارغون شكست خوردند و قدرت آنان به صورت كامل نا بود شد. دوران موفقيت و پيروزى دوباره غروب و رو به افول نهاد. سران قبايل گوجر، رانجه، گونگه و برفات كه هنوز در لسبيله ساكن مى‏باشند، قبل از اعتلاى خاندان اليانى قبيله جاموت كه جام (رياست قبيله) كنونى لسبيله نيز متعلّق به آنها مى‏باشد، از يك قدرت نيمه مستقل  برخوردار بودند.

زمانى كه پيشروى انگليسيها در خارج از ايالت سند در مناطق قلات و لسبيله ادامه يافت، جام ميرخان دوم مديريت سياسى قدرتمندى را در اداره امور اين نمايندگى به اجرا درآورد. با مداخله و ميانجيگرى افسر سياسى انگليس، از سومين طغيان و شورش در سال 1869 ميلادى يعنى زمانى كه جام ميرخان دوم همراه با نيروى قدرتمندى به جانب قلات حركت نمود، جلوگيرى به عمل آمد. مذاكرات و گفتگو، بى نتيجه بود و جام ميرخان نيز از بيعت با خان امتناع ورزيد، لذا وى در هند بريتانيايى توقيف گرديد.

 در ماه دسامبر 1867 توافقنامه بين روبرت سنديمن و ميرخداداد خان، (خان قلات)، جام على خان كه از سوى پدرش نمايندگى داشت و جام بيله يعنى جام ميرخان به امضا رسيد. بدنبال اين توافق، و پس از پذيرفتن شرايط و به رسميت شناختن سلطنت و حاكميت خان از سوى جام ميرخان، در بهار 1877 ميلادى از وى، رفع توقيف به عمل‏آمد.

ابتدا، جام ميرخان، جهت انجام امور حكومت به وسيله فرزندش جام عليخان، تمايل نشان مى‏داد، امّا سرانجام ادارة امور را خود شخصاً به دست گرفت. جام ميرخان در ماه ژانويه 1889 ميلادى از دنيا رفت و سه پسر از خود برجاى گذاشت. بزرگترين فرزند وى حاجى جام عليخان در ماه ژانويه 1889 به وسيله روبرت سنديمن نمايندگى انگليس در استاندارى بلوچستان به عنوان رياست منطقة بيله منصوب گرديد.

روبرت سنديمن نيز در بيست و نهم ژانويه 1892 ميلادى دار فانى را وداع گفت و در باغ بيله به خاك سپرده ‏شد. حاجى عليخان نيز در سال 1894 وفات نمود و راه پيروزمندانه وى به وسيله فرزندش جام ميركمال خان با 50 سال حاكميت بر منطقه، ادامه يافت. ابتدا فرزند ايشان جام ميرغلام محمد خان و سپس نوه او، جام غلام قادرخان حاكميت منطقه را بدون بروز هيچگونه حادثة مهمى تا تأسيس پاكستان در چهاردهم اگست 1947، در اختيار داشتند. در اين زمان مناطق مهم خاران و قلات به پاكستان پيوست و نهايتاً بخشى از ايالت بلوچستان قرار گرفت.

قبايل:

تنوع قبيله‏اى و نژادى جمعيت لسبيله چشم اندازهاى جالبى براى مطالعات قوم‏شناسى فراهم آورده است. نخستين نشانه و مأخذ تاريخى از جمعيت گذشته لسبيله و مكران در كتاب آرين موجود مى‏باشد كه جمعيت اين سرزمين را به دو توده نژادى مجزا تقسيم مى‏نمايد. وى از مردم ساحل نشين به عنوان ماهيخوار نام برده و مردم سرزمينهاى نواحى داخلى را مشتمل بر عربها، اورى‏تايى و گدروسيايى‏هاى گدروسيا مى‏داند. ساير نويسندگان نيز از تيره عجيب و غريب آختيوفاگوئى يا ماهيخواران كه شباهت زيادى به ماهيگيران ساحلى امروزه دارند، در كتابهاى خويش نام برده‏اند.

قبايل عمده و مهم در ميان لائى‏ها مدعى هستند كه آنان از نسلهاى سومراس و سماس كه در ايالت سند، سكونت داشتند، مى‏باشند. نامهاى قبيله‏اى آنان دلالت بر اين دارد كه اكثراً از نژاد هندو بوده اند.

اصطلاح لائى يك نام جغرافيايى است كه بر تمام قبايل به استثناى بلوچ، براهوى، ميد، خوجه و هندو كه در لسبيله ساكن هستند، اطلاق مى‏گردد. پنج قبيلة اصلى و عمدة جاموت، رانجه، شيخ، آنگاريا و بورفّ مى‏باشد كه درمنطقه از آن به پنجرج يا اتحاديه پنجگانه ياد مى‏گردد. در زيرمجموعه هر "راج"، تعداد كثيرى از گروههاى متباين و نامتجانس قرار دارند.

افغانهاى اندكى كه آنجا ساكن مى‏باشند، اكثراً چادر نشين و خانه بدوش بوده، مگر قبيله بُزدار كه گله دار هستند و در منطقه "نيابت " سرگردان مى‏باشند و قبيلة گيچكى كه با جام لسبيله ارتباط تنگاتنگ و نزديكى دارند. قبايل ديگرى نيز شامل گونجا، سينار، سانگور، بُورّف، چته و خوجه به عنوان اقليتها در آنجا زندگى مى‏كنند. تعداد چشمگيرى از هندوها نيز در مناطق اوتهل، بيله و حب، سكنى گزيده اند و كليه آنان از فرقه مذهبى "آرورا" مى‏باشند. اكثر اين هندوها پيروان مكتب ارتدوكس مى‏باشند اما در انجام آئين و مراسم مذهبى خود خيلى جدّى و سخت گير نيستند و بسيارى از آداب و شعاير معمول روزانة خود را نيز تغيير داده‏اند. در اين ميان قبايل ديگرى از جمله: بابر، گاوراس، لانغاس و كورئيس نيز در اين محل سكونت دارند.

 

جاهاى باستانى و آثار تاريخى:

آرامگاه ژنرال محمدبن هارون كه محمدبن قاسم را همراهى مى‏نمود، يك محل مهم تاريخى در شهرك بيله مى‏باشد. در جانب غرب درياچه بورالى، آرامگاه روبرت سنديمن كه از سنگ خاران و مرمر سفيد بنا شده و با باغچه قشنگى احاطه گرديده است، گواه و شاهد ميراثهاى فرهنگى اين شهرك مى‏باشد. مسجد جامع نيز به عنوان نمونه‏اى از معمارى اسلامى در آنجا واقع است. غارهايى در منطقه ماى گودراين كه از صخره‏هاى سفت گِرد و مدور بريده و درست شده‏اند و در فاصله 20 كيلومترى شمال شهرك بيله قرار دارند، ارزش بازديد فراوان دارد.

معبد شاه بلاول نيز در روستاى شاه بلاول در غرب نهر "تيراحب" واقع شده است. لاهوتى مكان نيز يكى ديگر از معابد معروف و مشهورى است كه در تمام فصول سال زائران زيادى بدانجا رفت و آمد دارند. اين معبد در 6 كيلومترى جنوب شاه بلاول واقع شده است.

آرامگاه هيميدان در نزديكى تلاقى جويبار هيميدان و درياچه حب در فاصله 85 كيلومترى كراچى واقع شده ‏است. در اين شهرستان تعداد قابل ملاحظه‏اى از مقبره مسلمانان از زمانهاى دور باقى مانده است.

در آنجا چشمه‏اى بنام "سّسى وارو چودو" (چشمه سّسى) يعنى زن قهرمان داستان مشهور سّسى و پنّو، جريان ‏دارد. اين مكان در نزديكى پابونى‏نا كه حدود 68 كيلومترى كراچى قرار دارد.

چشمه معبد كومب در سراشيبى غربى تپه‏هاى هارو يا هاله در مسير بين آوران و كراچى كه از لسبيله و بالاى درياچه جاوو مى‏گذرد، واقع است. آرامگاه شيرين و فرهاد نيز در اينجا قرار دارد و آنها داخل يك قبر دفن ‏گرديده‏اند.


 

 

Cultural Center Consulate General of The Islamic Republic of Iran
 4-Main Gulbarg Road - Lahore - Pakistan
Tel: +92-42-99263358-60 Fax: +92-42-35711486 E-mail: Lahore.icro.ir@Gmail.com Web: http://Lahore.icro.ir

جستجو
جستجوی پیشرفته جستجوی وب
banners
فارسی داخلہ 2018

اسلامک سکولز

معرفی سعدی آموزش

یازدھمین جشنوارہ رسانہ ھای دیجیتال

جایزه جهانی اربعین

اسلام کمیکز

فراخوان اعظای نشان سعدی و اقبال

ھمائش حلال

مذہبی تعلم مصطفیٰ یونیورسٹی

داخلہ دانشگاہ یزد

دانشگاہ تہران

دانشگاہ الزھرا (س)

کتابخانہ دیجیتال سازمان

نامہ رہبر معظم بہ نوجوانان غربی

اوقات شرعی

سایت رایزنی فرہنگی

Ashnayi ba lahore

darbarha

majala 23,1391

libraries

kfpics

live ziaraat

Imam Khumeini

dafter Khamnaee

akhbaraat

farsi link

تبریز 2018
vote
نظرسنجي غير فعال مي باشد
UsersStats
Visitorsofpage: 315
Visitorsofday : 94
Visitorsofpage : 1598705
Onlinevisitors : 3
PageLoad : 1.8750

مقالات پژوھشی|صفحه اصلی|ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|سوالات متداول|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت